Glazen ui

Ik heb niks meer te zeggen, lijkt het. Ik wil niks meer zeggen is misschien accurater, of is het juist dat ik wel van alles zeggen wil maar het geduld of de zin niet meer opbrengen kan mijn gedachten op te schrijven. Hoe dan ook, er komt niets meer op papier en elke behoefte daar iets aan te veranderen ontbreekt. Laat me maar voelen en dat is dat, laat me verder maar met rust. Geen zin in mooie woorden, geen geduld voor zinnen en interpunctie, koppen en staarten, dat ik mijn leven als een verhaal wil brengen, mijn gevoel en fantasie als een te serveren dis ter jouw vermaak. Misschien zit ik in een proces dat van mij een ex-schrijver maakt, dat dit het einde is van hetgeen ik mijn beroep noemde.
Dat zou wat zijn, dat nu mijn gevoel weer stroomt na al die jaren, de behoefte om te leven via woorden op papier is verdwenen. Dat het delen wat ik deed een poging was tot verbinding. Een poging tot begrijpen. Begrepen worden, bovendien. Een poging tot doorgronden wat ik allemaal niet kon en had. Dat ik van buiten keek door het troebele glas, het glazen ui, naar hoe de andere kant bestond en mijn schrijven niets anders was dan gesublimeerd leven, Er Zijn By Proxy, dat ik door te schrijven pas bestond, want ik was er niet, niet echt, en nu ik eindelijk weer leef, de wind rechtstreeks op mijn met levervlekken bespikkelde armen voel, de noodzaak is verdwenen het, het leven ja, via een omweg, het schrift, een ander, te doen.