De nieuwe kleren van de keizer

De geboorteplaats van een oude vriend van me ligt op 100 kilometer van Oezjhorod, een grensplaats tussen Slowakije en Oekraïne. Hij keerde eergisteren terug in het veilige San Diego nadat hij voor het eerst sinds twee jaar zijn ouders in het kleine dorpje in het oosten van Slowakije had bezocht. Ze hebben het alleen maar over de oorlog iets verder naar het oosten gehad, zei hij. Niemand was verbaasd dat Poetin in zijn eigen waanzin was gaan geloven en het land dat hem niet toebehoort binnen was gevallen omdat hij in een parallelle wereld leeft waarin hij dat kan en mag doen en niemand die hem durft tegen te spreken.

Hij kan en mag dat omdat het door hem binnengevallen land helemaal niet onafhankelijk is en hoort te zijn, in zijn parallelle wereld. Hij neemt geen genoegen met 30 jaar oude grenzen, wat zeg ik: hij erkent ze niet. Hij is de grote Poetin die alles kan. Keizer, ridder, rechter verzameld in één armetierig lichaam. Was hij maar in die parallel wereld blijven steken in plaats van dat die wereld gewoon de onze is en hij nu mensen vermoordt die niets met zijn grootheidswaan te maken willen hebben maar desondanks onder rupsbanden belanden en in schuilkelders vrezen voor hun leven.


Mijn oude vriend stelt de winst van zijn bedrijf beschikbaar voor Oekraïners die naar Slowakije vluchten. Water, medicijnen, luiers, eten. Maar wie geeft deze mensen hun huizen terug? Hun veiligheid, hun doodgeschoten zonen en hun vertrouwde leven?


Arme lieve mensen in Kyiv, in Charkiv. Het spijt me zo dat jullie onder de voet worden gelopen door deze dictator, deze machtswellusteling met veel te veel bloed aan een paar handen.

De nar die zo hard schreeuwde dat hij keizer was, die de mensen die zijn nieuwe kleren niet zagen of wilden zien een kopje kleiner liet maken, tegen gif liet aan lopen, in een Siberisch werkkamp liet verdwijnen, net zolang totdat iedereen zei dat-ie geloofde dat hij de nieuwe keizer was.