Zeeëgel

Je nam je voor je niks aan te trekken van die nieuwerwetse fratsen in de Nederlandse taal. Je kent Duitsers die stug Rußland blijven schrijven en dat maakt je aan het lachen, misschien wat meewarig schudden met je hoofd erachteraan. Je verraadt je leeftijd, ouwe, denk je bij die ringel-s fetisjisten, al bijna 25 jaar leren ze immers dat het Russland is. Maar je weet heel goed dat je net zo bent. Net zo bespottelijk. Net zo oud, ja. Ook jij bent in wat nu ‘verouderde spelling’ heet blijven hangen.
Voor jou is immers een zee-egel een zeeëgel, en dat zal ie tot je dood blijven. Je doet overigens ook niet aan pannenkoeken, je hebt de neiging om het overdreven poligonerig uit te spreken, netjes alle n-en te articuleren, ook de laatste n ja, en dat is allemaal de schuld van hoe het tegenwoordig wordt geschreven. Je hebt geen last van meeëters en wel van de idiote nieuwe spelling van dat woord. Mee-eters. Alsof het woord voor laaggeletterden werd omgekat, voor simpele zuurtjes, rubberen-tegel-huilebalkjes, de streepjes-en-spatie gene ratie. Al die enge klinkers achterelkaar ook, het botst blijkbaar te hard voor de nieuwe lichting.Je hebt je laten vertellen dat het al meer dan 25 jaar zo is, maar voor jou is een zeeëgel wat anders dan een zee-egel. Die laatste is een opgeknipte en verwaterde versie van zijn stoere betremade broer. Ja je weet dat dat geen woord is, dat denk je althans, en dat je het ook nog eens niet goed hebt geschreven áls het een woord zou zijn. Jammer dan. Je hebt het je toegeëigend. Jij bent van de betremade generatie. Je las ergens dat tegenwoordig geen hond het nog over een trema heeft. 

Je kunt wel merken dat het hoogtepunt van deze civilisatie achter ons ligt, met al die streepjes en spaties en ‘puntjes op de e’ in plaats van trema’s en laten we vooral die vervelende leestekens niet vergeten die leiden alleen maar af van de boodschap een boodschap die moeilijk te ontcijferen valt als er geen leestekens in de tekst staan, maar het heeft er alle schijn van dat jij en nog een paar andere dinosauriërs de enigen zijn die daar last van hebben. Waarom een komma gebruiken als je er ook geen kan gebruiken, niet waar? En iedereen weet toch dat een punt aan het eind van een zin agressief overkomt, dus die laten ze tegenwoordig sowieso achterwege Vanaf nu is het keihard bergafwaarts, niet heel lang meer en er wordt alleen nog maar in zinnen van twee, hooguit drie woorden gesproken, vooruit vijf, als je alle op geknipt te woorden meetelt. Infantalisering van onze prachtige taal, op naar woordeloos communiceren met oerkreten, schreeuwen vanuit je loopgraaf naar de overkant of de digitale equivalent daarvan zonder leestekens en met extra veel memes.

Die rare hippie-ellende (hé, dát schrijf je ineens wel met een streepje, wat is dat nu) van de generatie van je ouders gaat je echter veel te ver. Fonetisch schrijven. Typies, foneties, om jeuk van te krijgen deze  schrijfwijze. Je werd ermee doodgegooid in de jaren 70 en een enkele voormalig maagdenhuisbestormer, type eeuwige student, type vroeger provo/links lullen nu zo’n geprivilegieerde pvda-boomer/rechts vullen, is nog steeds van mening dat-ie heel best seksie produkt of kresj mag schrijven, konkreet aktieplan, en met rooje kommunisten in een intelektuwele kommune kun je kommuniseren. Het schijnt dat er rond 1995 afscheid werd genomen van het veelvuldige gebruik van de letter k, ongeveer op hetzelfde moment dat we gedag zeiden tegen mijn geliefde zeeëgel, maar je ben er niet rouwig om. Weg ermee. Je moeder voert de strijd aan en schrijft nog steeds vacantie, maar dat is al sinds 1955 niet meer de voorkeurspelling en vanaf 1995, het jaar 1995/1996 was wel een jaar van stevige knopen doorhakken zeg, was het gewoon fout, toen was het gedaan met zaken als voorkeurspelling- en die arme lieve zeeëgel dus. Als je iemand ‘lieries’ zie schrijven wil je hard slaan en dan nog een keer slaan. Het is vast een reactie op het Schrift van hun ouders, die nog hadden geleerd dat het ‘mensch’ was en ‘visch’ en ‘de beste wenschen voor een spoedige hereeniging.’ Logies dus dat ze daartegen moesten strijden. Logies, maar ook ergerlik. 

Nou ja, zo gaat er elke 25 jaar wel wat op de schop en over de kop in het Nederlandse spellingsland en ben je niets anders dan een conservatieve oude graftak die niet meegaat met d’r tijd. De laatste der Mohikanen ben je, je houdt dapper stand. De mensen om je heen die wel meegaan met hun tijd schudden meewarig het hoofd als ze jouw reactionaire verzet onder ogen krijgen. Ach, beste mensen, nog even geduld en dan is dit gefossiliseerde geval naar de andere kant verdwenen, hup weg ermee, met medeneming van die arme, ongefortuneerde zeeëgel.