Het huisje dat nooit verhuisde

Ik woon al meer dan vijftien jaar in hetzelfde huis. Ik wil al heel lang verhuizen omdat weliswaar het huis fijn maar de buurt dat totaal niet is. Helaas zit dat er niet in. Ik blijf zitten waar ik zit. Dit huis slaat overigens op een eengezinswoning in een eind jaren zestig wijk aan de westkant van de stad Groningen. Bijna alle huizen in mijn buurt zijn hetzelfde en de ‘oorspronkelijke’ bewoners zijn wit, arm en laagopgeleid. Veel dingen veranderen met de tijd en ook hier veranderden de meeste, maar niet alle, dingen. Ik denk dat hier nog steeds weinig mensen met een dikke beurs wonen, maar wit is zeker niet iedereen meer en aangezien er steeds meer studenten samengepropt in de eengezinswoningen wonen, is het gemiddelde opleidingsniveau ook omhoog gegaan. Ze blijven nooit lang, die studenten, maar er staat altijd een volgende student om woonruimte te trappelen. Die eengezinswoningen worden bijna altijd opgekocht door speculanten die voor weinig geld de voormalige woningbouwvereniginghuizen van de markt kapen om ze vervolgens in kleine units op te delen zodat er flink wat geld te verdienen valt. Ik hoorde van een studente aan de overkant dat ze 750 euro voor haar kamer betaalt, dat keer vier studentes levert toch weer 3000 euro op. Per armetierig volkshuisje. God mag weten hoeveel pandjes de melker in totaal heeft.
Naast mij hebben de buren hun huis na verhuizing niet verkocht maar verhuurd via een of ander bureautje, een meisje met een parelkettinkje leidt elk jaar mensen rond die tijdelijk aan de universiteit verbonden zijn. Met aftrek van de verwaarloosbare hypotheek levert dat toch een leuk zakcentje op voor de ex-buurvrouw, meer dan de helft van ons netto inkomen toch al gauw.

Steeds minder huizen hier zijn nog van de woningbouwvereniging; als er iemand vertrekt worden ze namelijk te koop aangeboden. In eerste instantie aan mensen zoals wij, starters, die ‘genoegen namen’ met een woningbouwhuis omdat het niet duur was, tegenwoordig worden deze huizen echter vooral verkocht aan die opkopers van huizen waar ik het eerder over had, mensen die er niet zelf gaan wonen. De huizen worden dan in hokjes opgedeeld en in de lucratieve verhuur gedaan. Alle woningen op dit pleintje die vrijkwamen sinds wij er kwamen wonen werden daarna dus niet door gezinnen bewoond maar door studenten of andere tijdelijke huurders. Zoals Ik al zei: bijna alles verandert met de tijd en zo ook dit pleintje. Er lopen nog geblondeerde vrouwen met panterleggings en diabetes en blanke mannen met badslippers en kale kop, mouwloze hemd of blote buik en tattoos rond, maar ze zijn niet meer in de meerderheid. Minder sociale huur, meer koop maar dan verkaveld en vervolgens weer verhuurd, alleen dan in de private sector. De huurprijs van een heel huis ineens voor een vierde met een gipswandje.

Niet veel anders dan in de rest van Nederland. Er zijn te weinig ‘normale’ huizen in de aanbieding. De prijzen van de woningen die worden aangeboden stijgen met de dag. De markt is totaal overspannen en de gemiddeld prijs van een koophuis is nu meer dan 400.000 euro, las ik vorige week in de krant. Wij zouden dat niet kunnen betalen, nooit. We zouden er geen hypotheek voor kunnen krijgen al zouden we die hypotheek wél weer kunnen aflossen met de huidige lage rente. De prijzen van de huizen zijn niet alleen gigantisch gestegen, je moet ook nog met een enorme zak eigen geld aankomen om over de vraagprijs heen te kunnen. Dat je nog niet heel lang geleden onder de vraagprijs kon bieden en de woning dan van jou was is bijna niet meer voor te stellen.Tegenwoordig moet je tienduizenden euro’s eigen geld overbieden om in de race te blijven. Niet te doen voor starters, mensen met weinig eigen kapitaal, mensen zonder ouders die zwemmen in het geld . En aangezien iedereen meedoet in dat totaal doorgeslagen overbieden zijn de huizen al weg voor je met je ogen hebt geknipperd, dus even rustig ademen is er in dit huizenklimaat ook niet bij.

Even op een rijtje, gewoon om mezelf nog even flink op te winden. Als je niet te veel verdient mag je in een sociale huurwoning wonen. Helaas zijn de wachttijden tegenwoordig 29.000 jaar voor de grotere steden en 20.000 jaar voor het platteland, dus vers op kamers in een woningbouwhutje is verleden tijd. Scheiden en dan in een huurwoning met huurtoeslag? Nee hoor, zelfs niet als je elkaar de tent uitvecht of erger krijg je urgentie. Er zit niks anders op dan maar samen te blijven wonen of met drie kinderen weer bij je ouders in te trekken of anders is in een caravan of dakloosheid nog een optie. Als huurder blijf je beter zitten waar je zit, je zou gek zijn je goedkope hut te verlaten met het uizicht op iets veel duurders of gewoonweg onbetaalbaars. De sociale sector zit volkomen op slot. Er stevig bij bouwen is er ook niet bij, helaas. Levert vast niet genoeg geld op voor de woningbouwverenigingen. Ik sta al meer dan 16 jaar ingeschreven voor een huurwoning in Amsterdam en ik kom nergens voor in aanmerking. Misschien dat ik na mijn pensionering eindelijk eens een aanbieding krijg.
En als je boven de huurnorm verdient heb je pech: dan moet je of een huis kopen of in de ‘vrije sector’ (nogal ironisch die naam met de prijzen die je daar voor woonruimte betaalt) op zoek gaan naar onderkomen.

Even over kopen: daarvoor moet je voldoende vast inkomen hebben om een hypotheek te kunnen krijgen en/of een onbeschoft grote zak eigen/papa en mama geld hebben. En dus een nog grotere zak geld of jubelton van ouders om te overbieden op de toch al veel te dure woningen. En ja, er zijn bijna geen leuke koophuizen dus met jou 400.000 anderen in de rij die altijd meer geld lijken te hebben om door het toilet te spoelen om het huis maar te kunnen kopen om dan vervolgens straks met een stijgende rente en een instortende koopmarkt gigantisch in de problemen te komen met zaken als water aan de lippen en huisje onder water.

Goed, en dan heb je een flexcontractje en geen recht op een hypotheek want de bank heeft weinig vertrouwen in jouw stabiliteit terwijl je je helemaal scheel werkt. En je bent geen prins van oranje met een schip dukaten of bloedgeld of weet ik het hoe die lui aan geld komen of ouders met een half miljoen aan erfenisvoorschot. En stel, je kunt wel een hypotheek krijgen en betalen en je hebt ouders die dat jubelton dat ze je belastingvrij kunnen geven maar ja, dan moeten er wel huizen zijn die je kunt kopen en waar andere idioten je niet met meer dan jij hebt de hele tijd overbieden. Je zou willen dat je met een tommigun of een uzi naar de bezichtiging mocht en dan eerst de vileine makelaar even op zijn plek zetten met die prijsopdrijvende praatjes van hem en onderhandse biedingen en afspraken met andere makelaars zodat de prijs nog verder wordt opgedreven en werkelijk geen normaal mens nog een nieuwe woning kan bekostigen. Geen huis voor jou, dus. Ik Italië wonen veel twintigers en dertigers nog bij hun ouders tot ze gaan trouwen of samenwonen. Ik zie zoiets hier ook gebeuren. Lekker participeren, zou Rutte zeggen.

En dan…dan komen we uit bij die sector waar een lieve oude dame een zakcentje bijverdient door een kamertje te verhuren en een ander meer dan 300.000 euro per maand binnenharkt omdat ie 100 huisjes in de binnenstad van Amsterdam heeft opgekocht en voor 800 euro per 16 m2 verhuurt aan studenten die nou eenmaal woonruimte nodig hebben. Woningen waar hij bijna niks aan opknapt, zodat studenten door ramen naar beneden hun dood tegemoet vallen omdat er geen valbescherming voor zit. Waar lekkages en schimmel de studenten ziek maken, maar ach. Voor die studenten honderd anderen, dus het is het makkelijkst verdiende geld ooit. En het mooie van dit alles: met een leuk startkapitaaltje kan iedereen speculant over de ruggen van anderen worden, dus elitair is het ook al niet, het is gewoon leuk om te doen, een hobby, elke maand gratis geld en op de bank groeit je geld niet meer dus je moet toch wat.

Voor huiseigenaren geldt ongetwijfeld hetzelfde als voor mensen die in een sociale huurwoning zitten: blijven zitten waar je zit en verroer je niet. Met de hypotheekrenteaftrek en de enorm lage hypotheekrentes die ervoor zorgen dat het bedrag dat je per maand kwijt bent aan wonen zo laag is dat je het niet hardop durft te zeggen uit pure schaamte, zou je gek zijn als je plannen had om te verhuizen. Tenzij, hier lijkt het vreemd genoeg steeds op neer te komen, je over heel veel ‘eigen geld’ beschikt en de huizenmarkt een speelbord voor je is.
Studenten huren soms voor wel 1000 euro per maand een kamer, werkende stellen van 30 huren samen een appartementje in de binnenstad van Amsterdam voor 1700 euro. En wat betaal ik aan hypotheek? Zo weinig dat ik, met een nogal laag inkomen, als een God in Frankrijk kan leven. Althans, zo voelt het, ik ben een simpel mens met weinig eisen. Ik zou er bijna hypotheekschaamte van ontwikkelen. Het is dat ik straks de huur van twee studentenkamers mag gaan betalen zodat ik me iets minder schuldig voel over het bedrag dat ik nu aan wonen kwijt ben en ook dat ik weet dat ik in de huidige markt helemaal nergens nog maar een garagebox zou kunnen betalen.
Verhuizen is geen optie. Ook ik blijf zitten waar ik zit. Dan maar geen fijne buurt. Alles zit zo op slot als een oester met constipatie.

Het is een verziekte markt en dat is wat het is. Ik nodig bij dezen Rutte cs uit om de ogen eindelijk eens te openen en de ellende op de huizenmarkt aan te pakken voordat we met hooivorken naar hun villa’s trekken. Laat ze maar eens beginnen met het instellen van een zelfbewoningsplicht. Maar ja, demissionaire dovemansoren, ben ik bang. Die losgezongen bende van ellende luistert helemaal nergens meer naar.