Totaalobsessie

Ik heb een nieuwe totaalobsessie: Duits. Voor de mensen die geen ervaring hebben met totaalobsessies: resistance is futile. Echt, geloof me: zinloos. Die dingen komen -en gaan goddank ook weer- en je hebt er geen zeggenschap over.

Het is eigenlijk niet te bevatten: sinds ik 30 jaar geleden mijn middelbareschooldiploma haalde, heb ik die taal zo goed en zo kwaad als kon weten te mijden en dan reik ik haar nu vrijwillig en enthousiast ineens de hand. Unwirklich! Maar het is écht waar: ik kijk Duitse films, series, documentaires, bestudeer Duitse grammatica (hier moest zelfs ik even mijn wenkbrauwen fronsen maar ik zeg het maar zoals het is) en lees Duitse artikelen. Alleen Duitse boeken heb ik nog niet gelezen, maar ik vermoed dat het slechts een kwestie van tijd is. Hier thuis staan alleen nog een paar verdwaalde ‘verplichte boeken’ van 30 jaar geleden (een paar dunne Bölletjes, bijvoorbeeld) en misschien vier boeken van meer dan 200 pagina’s die ik ergens in de afgelopen 30 jaar las zonder dwang, op één na allemaal Herman Hesse en de andere is een dikke van Böll. Maar ik voel aan mijn water dat het niet lang meer duren zal voor het eerste boek in de taal van onze oosterburen op mijn nachtkastje ligt. Ik luister ook naar Duitse liedjes, nee geen Schlager en werelden gaan voor mij open. Ik ben ook verkalverliefd op een Duitse millennial met een stem waar mijn wiebelige hormonale gemoed nog wiebeliger van wordt.

Een paar jaar geleden had ik zo’n obsessie overigens met Zweeds en Hebreeuws en ik heb ook al diverse dialecten-en accentenfetisjen gehad, een fase van onderdompeling in Oudnoors, Vikingen, middelengels, Iers, Schots, Amerikaanse accenten, Afrikaans en god mag weten wat nog meer en we weten allemaal wat daarmee gebeurd is, dus ik laat het maar over me heenkomen en speel het spelletje mee. Het is zoals ik reeds schreef: resistance Is futile. Op de assimilatie in de Borg dan maar, beste mensen. Tschüß. Wir sehen uns auf der anderen Seite!