Slapen en drugs en hulpmiddelen

Vannacht was de tweede nacht op rij dat ik op mijn rug in slaap viel en pas wakker werd toen er iets van licht door de verduisteringsgordijnen sijpelde en een duracellmerel luidruchtig het krieken van de ochtend infloot.
Fantastisch, Prazdny, maar wat is daar zo bijzonder aan? Nou, dat zal ik je vertellen. Prazdny slaapt namelijk al sinds ze kinderen op de wereld heeft gezet, al bijna vijftien jaar dus, niet om over naar huis te schrijven. Voor ik kinderen kreeg had ik nachtmerries, dus van goed slapen is het al een hele poos niet meer gekomen.

Alles heb ik geprobeerd. Nee, ik hoef geen gratis advies, zelfs niet als het bij jou wonderen verrichtte. Nee, écht niet.


Ik zal een opsomming geven van wat ik zoal heb geprobeerd om tóch tot iets van slapen te komen: anti-histamine, slaappillen, sambrosa slaapsap, thc, drank, cbd, al dat gezeik dat ‘slaaphygiene’ wordt genoemd, je weet wel, koele slaapkamer, geen schermpjes in de slaapkamer, warme baden, koude douches, ontspanningsoefeningen, seks. Verder onder andere magnesium, melatonine, meditatie, valeriaan, sint janskruid, yoga, sporten en ontspannende muziek. Het maakte allemaal geen tot weinig verschil: ik sliep net zo beroerd na een klankschalensessie als na een bingemarathon Homeland of Fauda.

Tot een paar weken geleden. Ik had besloten geen slaappillen meer te nemen en ik sliep er niet slechter van, beter zelfs. Met slaappillen is het stomme dat je één nacht plezant knockout bent maar de dagen erna gefuckt wordt door een slapeloosheid uit de hel. Andere drugs had ik lang daarvoor al uit mijn slaapkamer verbannen. Dit keer vergat ik op een avond de melatonine die ik zo braaf slikte. Ik sliep er geen ene moer slechter van. Dus ik besloot ook de melatonine te dumpen.
Nu gebruikte ik ineens helemaal niks meer en potverdrie: ik sliep vaster en beter dan ik me kan herinneren. Wel elke nacht wakker om die oudevrouwenplasjes te doen, maar ja, oudevrouwen will be oudevrouwen, hè. Nog steeds niet heel uitgerust wakker, maar dat ik überhaupt slaap zonder externe hulp mag al in de krant.

Tot ik dus eergisteren op mijn rug in slaap viel en de volgende ochtend door die merel on steroids werd gewekt. Vannacht idem. Ik wist niet wat me overkwam. Geen plasjes, geen wakkere momenten. Ik werd, nog steeds op mijn rug, wakker en het was de andere kant van de nacht ineens.

Het is raar, kaal en bevreemdend, om 20 jaar lang met het idee te leven dat je hulpmiddelen nodig hebt om te kunnen slapen (en dan vervolgens nog steeds slecht te slapen) om nu geconfronteerd te worden met de onjuistheid van dit idee.
Ik heb helemaal niks nodig. Ik kan het aan, slapen. Leven. Voor iemand die altijd bang was om te leven en ook wel een beetje vóór het leven, een heftige gewaarwording. Maar WAT een openbaring.