Sjiva/Sjivve

Ik heb niks met zijn geboortedag en ik heb ook niks met vaderdag. Eigenlijk vind ik rationeel dat ik ook niks moet hebben met de dag dat hij stierf, maar rationaliteit wordt wel vaker overruled door emoties. De man die mijn vader was ging dood op 18 september, maar heel zeker weten doen we dat niet. Zijn lichaam werd pas vele uren nadat hij vermist werd gevonden, in de bergen bij nacht kan een helikopter immers niet naar vermisten zoeken, dus in mijn hoofd stierf hij al op 17 september. Volgens mijn moeder klopt dit niet, hij werd op de 19e gevonden en die datum staat op het certificaat van overlijden. Ik heb het niet in me om dit uit te zoeken, het kan niet worden uitgezocht. Hij is dood. Ik doe het er maar mee.

En dan is het dus toch weer september geworden. Al 30 jaar werd het september zonder mijn vader en elke keer word ik er door overvallen. Wanneer leert een mens? Wanneer stopt de weemoed, de leegte, het stille verdriet? Het stopt niet en ik leer ook niet. Hoe vaak gebeurde het niet dat ik door deze maand galoppeerde en met een lasso snoeihard van het paard werd getrokken? Down to the ground, down to the ground. Ik ben geen mens van grote wisselstemmingen. Behalve in september. Ook als ik niet in galop de herfst betreed, overvalt de verandering in mijn stemming me. Een grauwsluier. Een laag zuurstofarme aarde om mijn schedel. Niet de woorden om te duiden, enkel dat holle, volmaakt onvolmaakte gevoel van gemis. En dan de realisatie: ik treur om mijn vader, die ik nauwelijks heb gekend maar elk jaar toch weer mis. Soms volgen dan tranen maar meestal niet. Meestal laat ik het donker mij omkapselen en vertrouw op een opening in het zwart als de jaarlijkse sjiva in mijn hart en hoofd er weer opzit.