Wat als…

Soms laat ik mijn gedachten de vrije loop. Zie maar waar je uitkomt en als je nergens eindigt is het ook goed. Dat kan ik niet altijd, dan raak ik bijvoorbeeld in de knoei en weet ik niet hoe ik een langgerekte gedachte weer kort kan krijgen, een uitwaaierende weer klein. Maar soms lukt het wel.

Zo zat ik net te denken aan hoeveel verschillende mogelijkheden er zijn in een mensenleven. Hoeveel afslagen, wegen te bewandelen, routes afgesneden omdat je anderen nam, en hoeveel zijtakken weer ontstaan doordat je juist die ene kant opliep. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als mijn ouders niet waren gescheiden? Als mijn vader niet tegen een berg was gevlogen? Dan was mijn stiefvader niet mijn stiefvader geweest en mijn broertje niet mijn broertje. Dan had ik nog Tsjechisch gesproken. Dan was het zusje dat ik nooit meer zie niet geboren en had ik mijn zomers niet in Amerika doorgebracht. Of toch wel? En waar ging het dan heen?

Wat was er gebeurd als ik politicologie aan de UvA was gaan studeren, zoals ik wilde maar niet durfde? Wat was er gebeurd als ik niet was vreemdgegaan en nog bij hem zou zijn geweest? Zou ik dan kinderen hebben gekregen (hij had al een naam in gedachten)? Zou ik niet overspannen zijn geworden als ik een studie had gevolgd waar ik echt blij van werd in plaats van de veilige studie in mijn geboortestad omdat ik mijn vleugels niet durfde uit te slaan? Was ik dan wetenschapper geworden, zoals ik vroeger wilde of zou ik hoe dan ook als schrijver geëindigd zijn?

Wat als mijn ouders geen vluchtelingen waren geweest, zou ik dan andere angsten hebben, wat als mijn moeder niet joods was, zou ik dan een ander mens zijn geweest? Wat als mijn vader niet zo’n mafklapper was geweest, zo’n loner, was ik dan socialer en minder generatie x-gloomy?

Mijn hoofd tolt. Ga maar even slapen, van al dat denken word je moe.