Rouw is een raar ding

Mijn vader stierf toen ik vijftien was. Hangend aan zijn hangglider vloog hij tegen een berg en was het einde oefening voor de man van 38 met een droomcarriere voor de boeg, om nog maar te zwijgen over het kindje in de buik van zijn vrouw, een kindje dat hij nooit heeft gezien en dat daarom zijn voornaam als tweede naam heeft. Rouw is een raar ding, ik heb me vaak afgevraagd of ik überhaupt wel heb gerouwd, rouwende was, want hoe meet je zoiets, hoe zie je dat iemand ‘in de rouw’ is?

Rouw is een raar ding. Het is geen lineair proces, geen rechte lijn omhoog, geen waarneembaar eindpunt met taart en confetti bij de finish. Rouw is een weg met hobbels en kuilen, met obstakels zo machtig dat alleen omlopen soelaas biedt, of je moet opgeven en in een van de kuilen wachten tot het stopt met regenen. Rouw is zo’n proces waar je op het moment zelf, in de alledaagsheid van het heden vaak niet bewust van bent; tot een trigger je van de kar blaast met een knal zo hard dat je tanden ervan ratelen. Dan weet je weer dat je nog rouwt.

Ik zat met een man te praten over onze vaders die allebei dood waren. De mijne had zich te pletter gevlogen en de zijne had zich verhangen. Ik vroeg hem of hij merkte dat mensen ophanging als gespreksonderwerp met hem vermeden, dat zelfs een woord als ‘ophanging’ voor sommige mensen taboe was, zo bang als ze waren iets te triggeren in hem waar zij bang voor waren, niet op zaten te wachten. Hij merkte dat inderdaad, zei hij, maar voor hem hoefde dat niet en om het te benadrukken schopte hij met een knop op de controller van zijn ps4 tegen een bungelend lijk in de game die we speelden. Mij was het ook opgevallen dat mensen mij probeerden te sparen, of in ieder geval hun best deden eventuele ‘beladen onderwerpen’ zoals hanggliden of dromen over vliegen te vermijden. En ook voor mij hoefde dat niet. Ook ik hoef niet gespaard te worden.

Hij en ik hadden het over onze vaders, over vliegen en vleugels, over touwen en depressie en we praatten en het was goed en ineens voelde ik het, in neonletters stond het geschreven in mijn hoofd: taart en champagne, de rouw is voorbij!