Bottenzak

Mijn ogen zijn nog aan het herstellen en typen zonder foute is nog te veel gevraagd. Hier dus een stukje van vorig jaar, toen ik nog jong was en min 2.5 had.

*

Bottenzak
Ken je dat gevoel, dat je hele ziel en zaligheid in iemand is gevaren en dat je daar pas achter komt als die ander verdwenen is? Daar sta je dan, heel figuurlijk in je blote kont, een onzichtbaar litteken van sternum tot schaambot omdat alle vitale organen blijken te zijn meegenomen of op zijn minst door een roedel onstuitbare dassen bewerkt tot een nieuw model. Je functioneert niet meer. Je denken doet raar. Het lijf hapert. Het hart lijkt een godvergeten verkeerslicht op speed. Uitvalsverschijnselen op links. Op rechts. Hatseflats, dat was een balpen in je mond geen lepel.

Je hebt geen goesting in voedsel en drank, drinkt enkel bier en eet broodjes baopao zo uit de magnetron en wokkels uit de zak. Je bent een dwaalgeest geworden, zelfs je stem is niet meer de jouwe.

Heb je dan niet gezien dat je helemaal verdween in de ander? Dat je geen klein omkaderd hondenuitlaatveldje had waarop nur fūr mich stond? Welke stakker verliest zijn het zo in een ander mens dat hij bij diens vertrek niets anders dan een willoze zak botten wordt, een apathisch geraamte met de vage contouren van een mens?

Tijd om je te herpakken. Jezelf in te halen, terug te halen. Hij mag dan weg zijn maar jij hoeft niet weg. Durf eens te leven, wil je.