MEESTERWERK

Ken je dat gevoel dat je iets aan het scheppen bent dat in potentie zo groot of mooi is, zo urgent dat je de haren in je neusgaten voelt trillen en het bloed dat stuwt achter je slapen? Dat je koortsachtig doorschrijft omdat je niet kunt stoppen, maniakaal buffelt met het schuim in je mondhoeken en de tering aan een ieder die je stoort, of dat je juist blokkeert, je vingers bevroren boven je toetsenbord omdat je voelt dat het gewicht van hetgeen je schrijft misschien wel zwaarder is dan je dragen kan?

Oh kunst! Zo wonderschoon en breekbaar, je gaat ook anderen binnenkort raken, ontroeren, uit hun evenwicht brengen, bereid je er maar op voor.

En dat je het dan uiteindelijk aandurft een stukje van dit neushaartrillende meesterwerk aan anderen te laten lezen en dat niemand de oerkracht voelt, niemand geraakt lijkt en geen neushaar aan het trillen slaat, niemand de moeite neemt je te feliciteren met de godsgave die in je gevaren is. Ben ik gek geworden, denk je, waarom vind ik weer iets mooi dat anderen koud laat en snap jij op jouw beurt vaak niks van allerhande hypes?

Gelukkig gaat dit je hele leven al zo, dus heel verrassend is het niet. Het meest verrassend is nog wel dat je er nog steeds zo door geraakt wordt. Lief miskend talentje dat je er bent.