Insane in the brain

Er gebeurt iets in mijn hoofd als ik ziek ben. Mijn gedachten zijn anders, het voelt alsof er iemand aan de afstelling heeft zitten prutsen. Mijn logica, waar ik doorgaans zo blind op vaar, lijkt een stapje opzij te hebben gedaan voor haar kleine zusje Emotie. Dat klinkt heel koddig, zo met vergelijkingen en alles maar ik kan je verzekeren dat het niet koddig voelt. Het voelt beangstigend. Emoties zijn onvoorspelbaar, ze schreeuwen om het hardst om aandacht, laten elkaar niet uitpraten ook. Gedachten die met me op de loop gaan, een bol wol die wordt afgerold, in onvoorspelbare tempowisselingen zodat ik ook hier geen enkele vorm van controle heb, tot er een gedachtenkluwen overblijft, verstrikt en te dicht op elkaar met te weinig ruimte voor reflectie. Doodvermoeiend en onrustbarend.

Mijn eerste reactie als ik dit veranderde gedachtenpatroon opmerk is: ik ben gek aan het worden ben. Psychotisch. Coockoo. Certified. Dit is het, dit is het dan. Er is iets goed mis als je in cirkeltjes blijft redeneren, als je vast blijft zitten in onzalige, onzekere, onvriendelijke gedachten. Ik kan mediteren tot ik een ons veren weeg, boven of naast deze negativiteit kom ik niet te staan en haar mindful omarmen zal me nog verder in de grondeloze diepte van de waanzin drijven, dus nee, bedankt.

Meestal informeer ik uiteindelijk in mijn naaste omgeving of de gekte ook hier wordt opgemerkt en altijd komt het antwoord dan: je bent ziek aan het worden, die bijholtenontsteking duurt te lang, je hebt koorts.

En altijd komt dan de realisatie: Godverdomme. Ja. Ik ben niet gek. Ik heb koorts. En dan de opluchting. De tranen der ontlading. Ik mag nog even. Er is nog hoop. Ik ben niet gek.