Wax on wax off

Ik zit in de trein. Twee buitenlandse studentes in het zitje naast mij hebben de meest geestdodende ‘conversatie’ die ik in tijden heb mogen afluisteren. Meisje 1 wil heel graag een witte telefoon omdat ze ook al een witte ipad en ipad heeft. Ze moet die gewoon hebben. De andere kon vannacht niet slapen omdat ze niet wist wat ze de volgende dag aan zou trekken. Zoo frustrerend was het!!!
Nu praten ze over een kleur nagellak die overal uitverkocht is maar met tientallen telefoontjes naar allerlei filialen hebben ze maar mooi dat metallic blauwe kleurtje te pakken weten te krijgen. Halve dag verder en zweten op dat Nederlands, maar mozes kriebel they pulled it off.
Ah. Het gesprek heeft zich naar diepere lagen verplaatst. Het gaat nu over dat de ene zich heel Duits voelt, ook al spreekt ze het niet en is ze niet in Duitsland geboren. Een heel groot deel van haar familie was ooit wel in Duitsland geboren en ze woont in een vooroorlogs huis dat door Duitsers gebouwd is. Ik kijk nu heel hard uit het raam de andere kant op want als ik nog langer luister ga ik mijn haren uittrekken ben ik bang. Alles is gewoon Duits aan mij, zegt ze. Ik ga niet kijken. Niet kijken.
Een paar tellen stilte, dan doorbreekt meisje twee, niet de faux-Duitse, dit aangename vacuüm. Of de ander foundation gebruikt met een spons of dat ze het met haar vingers aanbrengt. Inademen en uit. Kom op, niet oordelen.

Als een deus ex machina komt een bebaarde jongeling met grote camera achteruitlopend hun kant op. Hij gaat bijna op de nep Duitse schoot zitten. Sorry, ik moet foto’s maken van die vrouw daar. Mag ik hier even zitten? Hij wijst op een plek naast haar schoot maar niet op de andere zitplaats. Ze knikt. Waar is het voor, vraagt het foundationmeisje, dat net aan het vertellen was dat ze zeven sponsjes heeft voor verschillende gebieden en doeleinden. Het is voor de bibliotheek, reclame voor de ereader, legt de hipster uit. Een ereader is als een boek maar dan op een soort ipad. Hij zegt het echt, ik duw mijn kaken weer op elkaar met mijn hand die niet de haren uit mijn hoofd aan het trekken is. Onderwijl praten hij en het model over yoga. Het bruggetje was de kin van de vrouw die meer omhoog moet, wat statiger, en de dame zegt dat ze dat heel goed kan en het op yoga heeft geleerd. Waar ze yoga beoefent vraagt hij? Bij Happy. Daar zitten veel lekkere mannen, een leuke bijkomstigheid. Hij doet het aan het Damsterdiep. Ik stel me de man in strak pakje met wapperende baard voor in cobrapositie en ga dan met een mentale bordenwisser door mijn hersenen om dat plaatje weer uit te vegen. Be gone, evil one. Dan is hij weg en de fysieke man ook, maar niet voor hij het niet-Duitse meisje vraagt om een foto van hem te maken terwijl hij foto’s schiet van de ereadende mannenfreak.

Als de commotie weg is en de meisjes weer alleen met elkaar, pakken ze de foundationdraad op om vervolgens over te gaan op het make-up gedrag van een klasgenootje uit Portugal.