Papa

Je was vijftien jaar mijn vader toen je stierf. Ik mis je.

Ik weet eigenlijk niet of ik jou mis of een idee van een jou, maar er zijn ontelbare momenten in mijn leven geweest dat ik jou er graag bij had gehad. Het idee van jou er graag bij had gehad.De kinderen worden al groot, papa. Ik herken mezelf in hen en ik meen ook jou in hen te herkennen. Het beeld dat ik van je heb. Hoe ik denk dat je was. Het is al zo lang geleden dat ik je voor het laatst zag. Ik heb over je geschreven, over hoe ik me je herinner. Over hoe ik denk dat het was. Over wie ik denk dat jij was. Ik wil je blijven herinneren, want alleen dan ben je niet vergeten. De herinneringen worden vager, de kleuren als op een polaroidfoto verlopen en flets, maar ik hoef mijn ogen maar te sluiten en ik voel je armen en ruik je geur.

Semper te memoria tenebo.