Perfectie

Ik zit tegenover je en luister naar je verhaal. Je zit in een of ander betoog en gesticuleert alsof je leven ervan afhangt. Je stoel wipt ongeduldig heen en weer, in de maat van je mooie woorden. Hoewel ik je enige toehoorder ben en je mij niet hoeft te overtuigen, lijk je een menigte toe te spreken en steeds die handen in tandem met het klepperen van de stoel.
Die bevlogenheid – ik hou er zo van. Hoe de woorden uit je mond rollen, je accent licht gevormd door de klanken van je nieuwe stad. Hoe je lijf opgaat in jouw taal.
Ik hou er zo van als je je ogen sluit en stil bent. Je lichaam zachtjes inveert onder mijn aanraking en een haast onhoorbare zucht je lippen verlaat. Hoe je woordeloos, via miljarden onzichtbare draadjes tussen jouw lijf en het mijne, mij navigeert over dat wonderschone lichaam.
En terwijl ik afdwaal in mijn eigen wereld waarin jij, net als in de werkelijkheid van het heden, het epicentrum bent, praat je door over hetgeen vandaag je aandacht heeft gevangen. De symmetrie van deze volmaakte eenvoud ontroert me meer dan ik in woorden vatten kan.

Dit hier is pure perfectie.