Mercurius Retrograde

Er was iets met een maansverduistering hoorde ik maar toen ik naar buiten keek zag ik alleen een heel grote heel witte volle maan. Ik draaide de luxaflex dicht en vergat voor de vierduizendste keer dat die al elf jaar of daaromtrent stuk is. Minstens de helft van die tijd denk ik bij het doldraaien ervan aan nieuwe luxaflex. Visualiseer ik mezelf op de fiets naar een winkel maar dan hapert het beeld om vervolgens helemaal te verdwijnen. Zo gaan die dingen.

Waarschijnlijk zou ik die nacht veel dromen. Van die dramatische vollemaansdromen. Ik zag het al voor me, hoe dat ging en hoe vol ik er van zou zijn maar toen dwong ik mezelf na te denken over het waarom. Waarom zou een mens raar gaan dromen door een maan die vol is? In feite is hij niet vol. Hij is wie hij is en wij mensen, weliswaar alleen de brandneteltheemensen, de een paar-stenen-kunnen-mij-van-negatieve-
krachten-bevrijdenmensen en verder alle mensen die bereid zijn werkelijk overal in te geloven omdat het anders zo leeg is allemaal, maar dat zijn óók mensen niet waar, wij maken er allemaal hocuspocus van.
Wij gaan dan berekeningen maken over waar de maan staat in de hemel ten opzichte van de aarde en hoe venus en mercurius en zeggen dan iets over hoe die laatste retrograde kan staan en hoe bijzonder dat is en voor je het weet ga je naar een astroloog om je horoscoop te laten trekken en dan is er geen weg meer terug.

Het is wel een fascinerend gegeven: astrologie. Niet de astrologie zelf natuurlijk. Dat is als de waarzegster op de kermis met haar glazen bol die fortuin in je toekomst ziet of de theeblaadjeslezer die je vertelt dat je lang zult leven. Alsof je door een optische hapering in de baan van een planeet iets kunt zeggen over het leven van een mensenkind op de planeet aarde. Het is aandoenlijk, bijna. Ik krijg er in elk geval tranen van in mijn ogen, zo kneuterig vind ik het. Het idee dat de positie van een planeet ver weg iets kan zeggen over hoe je op dat moment denkt en tot beslissingen komt is toch lief? Zou dat trouwens alleen voor aardelingen gelden of zou onze astrologie ook gelden voor eventueel leven op andere planeten? Andere zonnestelsels zelfs? Zou mercurius retrograde ook voor hen gelden of zitten er grenzen aan de kracht van onze planeten?

Het is gewoon een vervanging van god en het geloof, natuurlijk. Een alternatief. Een houvast, een blindenstok waarvan we hopen dat hij ons veiligheid verschaft. Zachtjes tasten wij knipperend door ons bestaan, tik tik gaat de wichelroede, de stok, geven we onze tijd op aarde betekenis met verhalen over god, het lijden van christus, in alle geloofsvarianten, scheppen we kaders en zingeving en bouwen wij huizen met daken en verwarming om het grote Niets buiten te houden. We doen of er voorbestemming is of dat een entiteit groter dan wij zeggenschap over ons lot heeft. Alles is beter dan beseffen dat alles Niets is en niets Alles. Logisch dat we allemaal zingeving nodig hebben. Ik heb ook zingeving nodig, al is het maar om elke dag mijn bed uit te komen. Als die arme Mercurius ons daarbij van dienst kan zijn dan moet hij maar gedienstig zijn medewerking verlenen, vriendelijk bedankt.

Een ex van mijn moeder was astroloog en op mijn 18e verjaardag kreeg ik een pak papier. Hij had mijn horoscoop getrokken. Ik vond het mateloos fascinerend, grappig en een beetje eng en heb de tekeningen (alles nog met de hand hè, we praten hier over diep in de vorige eeuw) etterlijke keren bekeken. Rondjes en streepjes, puntjes en verbindingen. Het was net wiskunde -wiskunde voor de menselijke ziel.

Weet je wat het is? Ik wil dit soort dingen zo graag geloven. Ik zou me vol overgave in dergelijke zaken willen storten. Ik wil geloven in god. in alle goden. Ik wil naar de sjoel en de kerk en meedoen met de diensten. Ik wil geneeskrachtige stenen naast mijn bed hebben liggen en dat die mij dan kracht geven of mijn ziel helpen helen. Ik wil geloven dat andere planeten en onze maan ons leven op aarde voor een groot deel bepalen. Ik zou de spiritueelste mens op aarde zijn als ik mezelf zou toestaan het hol in te springen.
Maar ik doe het niet. Het leven is (of kan) ook mooi zijn zonder toverkunst. Denk ik. Hoop ik. Of misschien is het mijn cynisme wel dat me tegenhoudt. Hoe dan ook is het leven mét god, stenen of planeten aan je zijde doorgaans net zo kut als zonder, maar dat is slechts mijn observatie.

Astrotv is een paar weken geleden overleden. Het tijdperk van de televisiemediums is voorbij. Ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om ben. Niemand weet precies hoeveel mensen in het holst van de nacht voor raad en daad inbelden, maar ik las in de Volkskrant dat het in 2008 om zo’n 2 miljoen telefoontjes per maand zou gaan. Tikt lekker aan als je een paar euro per minuut vraagt.
Voor je je afvraagt wat en wie deze enorme leegte gaat vullen: Ik hoorde laatst van iemand dat de modernste vorm van waarzegging tegenwoordig via mail of app gaat. Hij kende een dame die geregistreerd stond als onlinemedium, compleet met eigen bedrijf dat zo goed loopt dat ze nu een half jaar op Bali zit van haar zuurverdiende waarzegcentjes. Ik probeerde me voor te stellen hoe ze dat doet, toekomstvoorspellen via enen en nullen. Ach, via de telefoon ging het ook, maar daar hóórde je elkaar in elk geval nog. Maar handoplegging via een beeldscherm? Het enige wat er gebeurde was dat ik de slappe lach kreeg. Als er mensen zo gek zijn om hierin te willen geloven dan gun ik deze 4gGuru haar gouden hangmat onder de Balinese zon van ganser harte.