Na ons de zondvloed

De cake smash shoot. Ik had er nog nooit van gehoord en geloof me als ik zeg dat ik dat graag zo had willen houden. Helaas, niet gelukt, en om mijn leed te verzachten zal ik hier een paar honderd woorden uitbraken zodat jullie niet alleen ook op de hoogte zijn van dit fenomeen dat de perfecte sublimatie is van alles wat er mis is met onze totaal doorgeschoten kapitalistische, meer meer meercultuur, maar ik hopelijk tevens weer door kan gaan met mijn dag zonder visioenen van Sylvie Meis-achtige types die hun baby’s in allerlei poses dwingen voor de perfecte
cake smash shoot.

Want daar gaat het hier over: een sessie bij een fotograaf waarbij kosten nog moeite worden gespaard om een baby een taart te laten stuk slaan. Ja, lees dat nog maar eens terug. Er zijn mensen die het leven van hun baby willen vieren door hem of haar in een studio een of ander pakje aan te doen en dan proberen te verleiden een speciaal voor de gelegenheid in elkaar geflanste taart kapot te slaan. Vaak hebben die baby’s daar helemaal geen zin in, die willen bij papa en mama blijven, of de studio kruipend ontdekken, maar nee: ze moeten dus zitten en braaf die taart kapot slaan.

Ik schoot in de lach van de foto’s die bij de reportage in de Volkskrant van gisteren stonden, laat ik er maar eerlijk over wezen. Het was echt totaal vervreemdend: iemand die een baby met een eenhoorn aan een stok probeert te verleiden die taart aan te vallen, een huilende baby die helemaal niet dat jurkje aan wil, die strik, daar zitten en wederom: die taart kapot slaan. En na zo’n orgie met taart moet er uiteraard worden gebadderd. Voor de camera, in een badje met bloemen en melkwater ‘voor een dromerig effect’.

Ik snap hier niks van, mensen. En ik weet dat het niet netjes is de meningenkaart te trekken als je iets niet snapt, of stom vindt of wat dan ook, maar ik kan hier zo slecht tegen, dus hierbij dan toch mijn mening. Het voelt zo leeg. Zo hol. Zo: na ons de zondvloed, we weten van gekkigheid niet wat me met ons geld aan moeten. Professionele foto’s van je baby, ik heb ze niet, maar daar kan ik geloof ik nog wel in komen. Een shoot waarbij een baby iets móet doen…nee.

Nog zo eentje: de gender reveal party. Nee, nee: niét de baby shower. Dat is wéér een ander consumeerderig evenement. Bij de gender reveal party draait het hele feest om één ding: de bekendmaking van het geslacht van de baby. Vaak gebeurt dit na de 20-weken echo. Er wordt dan een compleet feest georganiseerd om aan je vrienden, bekenden en familie mee te delen of je baby een kutje of een piemeltje heeft. Vet belangrijk! Dat kan door middel van een taart met binnenin een roze of een blauw laagje. Nu heb ik niks met stereotyperingen en ook niet per se tegen, trouwens, al neig ik meer naar die laatste. Meisje die alleen poppen krijgen en alleen roze dragen en jongetjes die hun feestje per se in thema piraat of brandweer moeten doen terwijl ze graag k3 willen, ik noem maar wat, daar heb ik ook wel een mening over. Maar grosso modo denk ik: leven en laten leven. Ik heb nog nooit een pop vastgehouden in heel mijn leven en ik werd agressief als ze mij in een jurkje probeerden te proppen, but look at me now, bitches. En en al vrouwelijkheid.

Als zo’n geslachtstaart je niet kapitalistisch genoeg is kun je altijd nog voor vier dozijn ballonen gaan waarbij eentje gevuld is met roze of blauwe confetti. Uiteraard prikken jullie dan alle ballonnen lek om het spannende antwoord op de vraag welk geslacht de ongeborene heeft te verkrijgen. Je kunt ook je vrienden vergiftigen met gekleurde bruistabletten en als je van gekkigheid écht niet meer weet hoe je je uniciteit moet benadrukken steek je een heel bos in de hens door de gender reveal tussen het lover te vieren en dan vuurwerk (of doe eens gek: explosieven) te combineren met gekleurd poeder. Voor je je nu afvraagt wat die Prazdny nu weer allemaal voor onzin uitkraamt: dit is helaas geen aan mijn brein ontsproten fictie.

In Australië was het 2018 een heuse rage: de gender reveal burnout. Dan steek je een auto in de fik en de rook die er dan van af komt is roze of blauw. Uiteraard niet altijd met van te voren in gecalculeerde resultaten. Vorige maand overleed een vrouw in het land van oom Donald doordat ze een brokstuk tegen haar hoofd kreeg nadat er iets misging tijdens de gender reveal en er een ongeplande explosie ontstond.

Ik stel voor om met z’n allen te gaan bungy jumpen of parachutespringen en dat de zwangere dan mid-flight haar jurk optilt en roze of blauwgeverfd schaamhaar onthult. Of nee, wacht: samen jagen in het Zwarte Woud en dat er dan ergens een roze of een blauw wild zwijntje rondloopt. Of nee, wacht: een escape room huren en als die dan niet op tijd wordt gekraakt iedereen verplicht een tatoeage van clown Bassie op het voorhoofd. Roze of blauw. En als je hem wél weet te kraken: verplicht die totaalfreak van een acrobaat Adriaan op je rechterschouder. Met echte inkt. Uiteraard in de juiste kleur. Next level, man.