Het zwarte gat dat puberteit heet

Bestaat er een fonds of anderszins een plek waar ik spontaan verdwenen, magisch in het grote niets opgeloste, door zwaartekracht ontvreemde, door anderen gestolen, maar nooit zelf (door puberende zonen) achtergelaten ‘omdat ik mij als een soort halfzombie van plek naar plek begeef’, spullen kan declareren of vergoed kan krijgen? Dan hoop ik bij dezen op jullie terugkoppeling. Mijn dank is immens. Ik meld mij dan met grote graagte aan. Liefst met terugwerkende kracht.

Als zoiets niet bestaat stel ik het bij dezen voor: als wij, ouders van deze eerdergenoemde puberende zonen, waar niet veel meer dan een brak ‘ja’, ‘nee’, ‘omg, wil je dat ik ga vrágen of de conciërge mijn telefoon heeft gevonden? Dat is té crinch’, die jongens die doorgaans niet meer dan acht woorden met jou wisselen op een dag (met grote moeite en onder begeleiding van veel zuchten, maar dan apart genoeg niét met dat oogrolding waar ik zelf heel bedreven in was), maar met hun maten online uren lopen te schreeuwen, schunnige taal uitslaan en zelfs giebelaanvallen heb ik volgens mij gehoord, als wij ouders van die gassies nou eens drie euro p/m in zo’n fonds stopten? Dat dan uitkeert aan die ouders wier zoon weer eens zonder sokken (wel met schoenen!!), zonder jas (in de regen!!), zonder tas (!!), zonder wiskundeboek (snap ik stiekem ook nog wel, ergens!!), zonder telefoon (echt, en dan tijdens het ‘maar waar kan ie toch zijn?’ gesprek over de nieuwste Samsung beginnen), met twaalf missende potloden (‘Ja maar jezus, ik kan toch ook niet voorkomen dat als ik ff niet oplet ze mijn etui raiden?’) en drie (op rij) verdwenen puntenslijpers thuiskomen?
Of vinden jullie dat die zonen dan maar zonder jas, tas, boek, sokken, potloden, telefoon, enz. o ja 48 geodriehoeken (het kunnen er ook 97 zijn, ik noemde maar een hoog getal) ook nog, naar school moeten?

Zoals wij vroeger, weet je nog, zo van: zal ze leren, worden ze hard van? Zo liep ik lang voor lul met een (fluorescerend gele) bril met paperclips en plakband, vette mishandeling vond ik dat toen, maar ja, ik was te ijdel voor het kreng en deed hem altijd in mijn jaszak, waar ik in de pauze dan steevast met mijn dikke kont op ging zitten, dus wie niet leren wil moet maar voelen, enzo ofzo. Ik liet altijd de woonkamerdeur openstaan, tot grote ergernis van mijn ouders en nu hoor ik mezelf elke dag 800 keer zeggen: ‘deur dicht’.
Volgens mij leren ze daar helemaal niks van, zonder wiskundeboek en telefoon naar school gaan, tenzij je daar echt heel consequent in bent en gewoon helemaal niks aanvult wat er automagisch verdwijnt. Dan maar naakt en onvoorbereid de wiskundeles in.

Ik vermoed eerder dat het een tijdelijk iets is. Het gaat wel over. Hoop ik. Als de hormonenmist is opgetrokken komen ze er doorgaans groter, sterker en vooral: wakkerder uit. Hoop ik. Van jochie naar man met een drijfzandfase ertussenin. Lees: het zwarte gat der puberteit. Waar de dingen nou eenmaal onverklaarbaar in verdwijnen. Omdat de jochies er niet helemaal bij zijn.Verdwaasd. Moe. Apathisch. Lethargisch. Behalve als ze met hun vriendjes gamen of voetballen.

Oké oké, een beetje verantwoordelijkheid is belangrijk. Een beetje meer mag ook. Ik weet het. Ze alles maar uit handen nemen is te curling en creëert rubbertegelmensen, daar zit niemand op te wachten. Ik weet het.

Maar godnondeju. Ik word er bijkans moedeloos van. En arm. Dat ook.