Golden Girl

Lang geleden, ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw, had ik een vriendin waar de slogan ‘Beetje vreemd maar wel lekker’ voor gemaakt leek. Het drankje waar die tekst op sloeg was natuurlijk Rivella, een misselijkmakend goudgeel drankje bij de eerste slok, agressieopwekkend vies feitelijk, maar als je dan door dronk bleek er een vreemdsoortig verlangen te groeien dat hele glas te legen. Ze hadden het beter contradictio in terminis kunnen noemen. Een beetje als Dr. Pepper, ook een zeldzaam smerig drankje, dat je desalniettemin maar door blijft drinken om erachter te komen waarom het zo vies is of, op z’n kop geredeneerd: waarom het lekker en vies tegelijkertijd kan zijn.

Deze vriendin was ook raar, maar aangezien ik ook niet helemaal normaal lijk te zijn was het een prima match. We deden niet voor elkaar onder, daarover zometeen meer, en deelden een paar jaar lief en leed, ook heel letterlijk, als in dat we naar het schijnt een aantal mannen hebben gedeeld, al wist ik dat toentertijd niet. Heel lekker vond ik haar niet, maar ze was in elk geval zo raar dat ik lang ben blijven plakken.

Op een dag, nog steeds ergens in de jaren 90, kreeg ik een pakketje. Nieuwsgierig maakte ik het open. Het bleken incontinentie-inlegkruisjes te zijn. Nou ben ik tegenwoordig misschien langzaam toe aan iets Tena-achtigs met de overgang die haar lokroep zo af en toe laat horen, heel verdrietig natuurlijk, dank voor uw medeleven, maar in de jaren 90 van de vorige eeuw was ik nog half nat achter de oren. Of wacht, beter iets anders formuleren, ach te lui voor, u begrijpt mij.

Ik trok mijn wenkbrauwen op en pijnigde mijn hersenen over het wie en waarom. Het leek mij stug dat de firma Tena mij uit zichzelf die rommel zou opsturen en het leek mij ook stug dat de firma Tena dan zou denken dat ik ineens incontinent zou worden bij het aanschouwen van dit ongevraagde non-cadeau. Het was een proefpakket, stond er. ‘Bedankt voor het aanvragen van dit proefpakket. U ontvangt hierbij Tenalady in drie formaten, light (voor die enkele druppel ongewenste urine), medium (voor als u bij het niezen niet helemaal droog de overkant haalt) en heavy (voor als u eigenlijk een luier nodig heeft maar nog in de ontkennende fase zit), zodat u op uw gemak de Tenalady kunt selecteren die voor u het geschiktst is.’

Iemand had dit aangevraagd, had zich waarschijnlijk bescheurd tijdens het invullen van mijn adres en misschien zelfs wel ondergepiest ook, en ik loog toen ik net zei dat ik mijn hersenen had gepijnigd want ik had een donkerbruin vermoeden wie het was. Ik zou dit varkentje wel eens wassen, dacht ik. Ik toog naar de tafel en bladerde door de krant op zoek naar geschikte proefpakketten. Mijn vriendin zou binnenkort verblijd worden met een miniatuur aambeienzalf.

De oorlog was aan. Als we bij elkaar waren repten we met geen woord over de koude oorlog, al lagen de hints her en der door onze huizen. Pakjes Knorr Wereldsmaken, tampons, drie weken Story, lidmaatschap van een of andere obscure kerk (inclusief bezoek aan de deur), meer incontinentieonzin, luiers, babydoekjes en billencreme, potjes olvarit, Telegraafproefabo, staaltjes hout en verf: er kwam maar geen einde aan dit bombardement. Ik denk dat we maanden verder pas over gingen op een wat rustiger regime, ongetwijfeld ingegeven door een gebrek aan opties. Zes proefabonnementen op de Telegraaf achterelkaar schijnt niet te mogen en ook niet te kunnen. Af en toe kwam er nog een pakje kauwgom of een zakje Whiskasbrokjes, maar grosso modo was dit vijvertje wel leeggevist.

Nog jaren later werd ik geteisterd door kilo’s reclamefolders en geadresseerde rommel op mijn deurmat en gebeld door een keur aan randdebielen die met mij tegen het vallen van de avond over hun producten en diensten wensten te spreken. Blijkbaar had ze ook mijn telefoonnummer doorgegeven. Goddank nam het af na 17 keer verhuizen. Ik kon eindelijk weer in de anonimiteit.

Tot ik begin deze maand werd benaderd door iemand die mij vertelde dat ik was genomineerd voor een award. Een FEMALE LEADERSHIP AWARD. De naam van de prijs had de mij onbekende dame verkeerd gespeld; ze had als onderwerp GolderGirlTrofee geschreven wat naar bleek de Golden Girl Trofee moest zijn. Alle alarmbellen gingen tegelijk af in mijn hoofd. Mijn Rivellavriendin, was ze weer actief? Had ze weer in haar broekje gepiest tijdens het schrijven van deze mail, of bestond deze award echt en had ze mij genomineerd omdat de naam van de trofee haar nou eenmaal aan mij had doen laten denken? Dit was de koude oorlog van twintig jaar terug, next level.
Ik was onder de indruk: echt een tandje erbij ten opzichte van een ongevraagde envelop met inlegkruisjes of aambeienzalf.

Ik las de mail en kon alleen maar concluderen dat iemand (ik noem geen namen), ergens, waar dan ook, zich ongans zat te verkneukelen om het idee dat Bronja straks misschien de trotse eigenaar zou zijn van een heuse Golden Girl Trofee. Bij gebrek aan de Tenalady Award was dit vast the next best thing.

Ik heb gelijk ingegrepen, dat lijkt me evident. Ik heb vriendelijk bedankt voor de nominatie maar gezegd dat ik er helaas ongeschikt voor was. Ten eerste ben ik geen boegbeeld van ‘FEMALE LEADERSHIP’ en ten tweede: Golden Girl my ass. Beter gelijk afkappen, voor ik, god verhoede, overal ineens voor genomineerd word.