Perry

Er zit al 20 jaar een liedje in mijn kop waarvan ik alleen de titel weet en een paar zinnetjes tekst. Ik hoorde het voor het eerst op de werkkamer van een vriend, het zal 1998 zijn geweest en het internet was nog schattig met websites met gele letters op een witte achtergrond en fluorescerend knipperende balkjes waar je zeker niet op moest klikken want laden duurde 12 uur en dan had je nog niks. Het was de tijd van het inbellen met een 64kb modempje, of daaromtrent, en dat klonk alsof je veel te luid, supra Rosa, je agent in Rusland met adhdmorsecode inlichtte over de verwikkelingen buiten het moederland. Ik heb het altijd gênant gevonden, maar misschien is dat omdat ik daadwerkelijk een geheim agent van de FSB ben. Het was ook de tijd van ICQ, een plek op dat malle internet waar je soort van anoniem kon chatten met onbekenden, maar dat is weer een ander verhaal.

Ik hoorde het liedje dus op de werkkamer van die vriend, die het op Soulseek had gevonden, ingeklemd tussen een tiental liedjes van onbekende Nederlandse bandjes. Ik denk dat het een of andere sampler was, maar het is een eeuwigheid geleden en ik heb een vrij beroerd geheugen. Ik vond het prachtig, de tekst in klungelig middelbare school Engels en de gitaar soms te stevig aangezet bij de breekbare stukjes over een tragisch verlopen liefde, alsof de gitarist zich niet over de tekst had gebogen of misschien wel maling had aan het verzoek timide te spelen op de momenten dat de mislukte liefde wordt bezongen. Misschien was hij net bedrogen en haatte hij de liefde, dat kan natuurlijk ook.

Vanochtend werd ik wakker en hoorde ik het meisje weer de eerste zinnen zingen. Ik ging rechtop zitten omdat ik, niet anders dan de afgelopen 20 jaar, nu écht meende mij het liedje te herinneren. Op het moment dat ik rechtop zat en mijn mond opende om de woorden te zingen losten de interne noten op in het niets en bleef ik achter met slechts de titel, de begin zin en na heel lang nadenken een deel van de tweede zin.

Ik heb de twee zinnen die ik wel weet tientallen keren gegoogled en dat leverde niks op. Ik weet de bandnaam niet eens. Soms ben ik boos op Google, wat een prut zoekmachine is het toch, maar meestal draagt het niet-mijn-vinger-kunnen-leggen gevoel bij aan mijn toch al hoogontwikkelde melancholie. Alsof je je een liefde uit je vroege jeugd herinnert, de lichamelijke sensatie van het dicht bij elkaar staan, de geur van appelshampoo in zijn haar, de kleine sproetjes op zijn bovenlip, maar zijn naam, zijn naam ben je vergeten.

Ik ben bang dat het er niet beter op gaat worden, met mijn voeten al stevig in de derde helft. Mijn dans rond de jongen die Perry heet is al 20 lange jaren gaande. Nooit kom ik dichterbij. Als hij zou hebben bestaan zou hij een middelbaar jongetje zijn, misschien met een buikje, zeker met borsthaar en God beware me, met rughaar en een kalend hoofd, maar aangezien hij alleen in mijn dromen en binnenwereld leeft, blijft hij voor altijd jong en dromerig. Misschien dat ik hem ooit nog echt leer kennen, al zijn woorden, de naam van zijn bedenkers, zijn hele lied, maar veel hoop heb ik niet.