Probleemoplossend vermogen

Er was eens een vrouw die zelf vond dat ze vol goede, ja zelfs briljante, oplossingen voor allerhande problemen zat, maar op een dag moest concluderen dat het allemaal wat minder was dan ze had gedacht. Zo besloot zij in haar oneindige wijsheid de trosjes blaren die ze op beide hakken had opgelopen omdat ze heel eigenwijs op blaarsandalen wilde rondparaderen want je weet wel, in te tapen met sporttape omdat de pleisters op waren.

Lekker strak en dubbeldik, ze voelde bijna niet meer dat er blaren op haar hielen zaten! Ze was echt heel goed met dit soort dingen, vond ze zelf, porbleemoplossend vermogen: zij had het. Sneakers aan, weg met de blarensandalen die alleen maar voor de sier waren. Tot ze ’s avonds op de bank een aangespoelde zeekoe nadeed in afgeknipte joggingbroek en 25-jaar oud shirt (The Female Big Lebowski, zij is het!) en het witte tape zag zitten dat ze zo goed als vergeten was.

‘He hallo, tape! Wat doe jij daar? Oh God. Ja. Je bedekt blaren…’

Langzaam drong tot haar door wat er mogelijkerwijs op stapel stond. Even overwoog ze net te doen of het niet zo was, gewoon laten zitten tot het er vanzelf af valt of iets van die strekking, naast probleempplossend vermogen was net doen of het niet zo is een andere zeer goed ontwikkelde persoonlijke eigenschap van deze onfortuinlijke vrouw. Je hebt zelfreflectie of je hebt het niet, niet waar?

Maar goed. De tape. Voorzichtig begon zij eraan te pielen. Goed te doen, die randjes. Naarmate ze dichter bij het midden kwam werd het minder sababa. Sterker nog: ze wist dat de toenemende pijn een voorbode moest zijn van de absolute en complete hel die zich niet veel later zou openbaren.
Ja. Daar zaten de blaren, ze kon ze zien zitten, aan de verkeerde kant van de pijn.
Een was al opengescheurd door de allesvernietigende lijmkracht van die vermaledijde tape, al is een object de schuld geven van je eigen falen natuurlijk behoorlijk sneu.

Wat er toen volgde moet ik helaas censureren, maar ik kan u mededelen dat de vrouw voorlopig geen schoenen meer draagt, niet meer gaat hardlopen en zich omdraait in bed met zoveel moeite en invectieven dat het zelfs voor een totaalongevoelige onmogelijk zal zijn niet iets van medelijden te voelen.