Ongezellig

Het meest curieuze vind ik nog wel de opmerking dat mijn schrijven zo zwaar op de hand is. Gloomy, ongezellig. Niet vrolijk, naargeestig. ‘Waarom schrijf je niet eens een leuk luchtig stukje, Bronja?’ Je zou zoveel leuker zijn, meer mensen blij maken, als je niet zo donker deed’, krijg ik dan op Facebook of een enkele keer in de mail of privébericht te horen. Soms zegt iemand het in mijn gezicht, afwachtende blik erachteraan, alsof ik een antwoord kan of ga geven dat past bij de gestelde vraag. De laatste keer deelde iemand het mij mee, dat ik wel ‘wat ongezellige en zwaarmoedige teksten’ schreef, niet eens een vraag dus. Grote vragende ogen, dat dan weer wel. Wat moet ik ermee, wat moet ik met een opmerking dat ik eens wat gezelliger moet doen? Denken die mensen dan dat ik ineens over haken en kruissteken en winkelen en inrichten en lenteschoonmaak ga schrijven omdat zij vinden dat schrijven over de dood en eenzaamheid en gemis en spleen niet ‘leuk’ is?

Weet je wat nou zo bijzonder is? Het zijn allemaal mannen die het zo jammer vinden dat ik niet gewoon eens wat leuks schrijf. Die vinden dat ik met mijn talent beter lekker weglezende tekstjes zou kunnen schrijven, lekker over koken en de kat en de kinderen en die rare kaasboer op de markt, dat het ook beter voor mij zou zijn om daarover te schrijven, ongetwijfeld. Ik vermoed dat die mensen denken dat ik fulminerend en schuimbekkend achter mijn laptopje zit, een oog spastisch trekkend terwijl ik ‘sterf sterf’ schreeuw en weer iets droefs of agressiefs schrijf. Die denken dat mijn leven wel ongelooflijk naar en verdrietig is, zonder warmte en liefde, anders zou ik me wel wat gezelliger opstellen.

Het zijn ook alleen maar mannen overigens die foto’s van hun geslachtsdelen sturen, ongevraagd natuurlijk!, of trots hun naakte torso op de foto zetten met een telefoonnummer erbij zodat ik, als ik compleet overrompeld en opgewonden van de hangtietjes en pratende navels, gelijk kan appen voor een leuke sekschat. Nee, de mannen die zich zorgen maken over mijn mentale gezondheid (lees: die mijn schrijven verontrustend vinden) zijn niet dezelfde mannen als de mannen die hun geiligheid aan mij opdringen, dus ik maak hier gekke bokkenprongetjes, een hint naar iets van een vergelijking met alleen het geslacht als gemene deler, maar het leek me leuk dat te doen, heel oneigenlijk mannen met mannen vergelijken.

Ik hoop dat ik er niemand mee heb gekwetst en mocht ik toch iemand ermee hebben gekwetst: voor deze week zijn al mijn fucks helaas al op.