Overgang

Ik vind zelf niet dat het kan maar het schijnt desalniettemin toch te kunnen: in de overgang geraken als je je jong van geest voelt. De overgang is voor middelbare tot oude vrouwen. Besjes. Vrouwen die voor kort pittig kiezen, samen naar de Libelle Zomerweken reizen met de trein en veel te hard samen veel te veel lol hebben en klagen over de afwezigheid van een plee, want ze moeten allemaal de hele tijd plassen, ook ’s nachts. De overgang is voor vrouwen die opgedroogd zijn, op weg naar totale verschraling. Vrouwen in de derde helft van hun leven met ruim uitzicht op de laatste fase. De overgang is voor andere vrouwen.

De dokter moest lachen om mijn opsomming. Zei dat ik het over lichamelijke aftakeling had, wat niks zei over hoe je geest zich voelde. De overgang zei iets over een levensfase, zei de dokter, wat gewoon inhoudt dat je lijf zijn functie heeft gehad en zich nu aan het voorbereiden is op het naderende einde, voegde Ik er binnensmonds aan toe. Wat zijn de klachten waar je mee kampt, Bronja? Al een flinke tijd (wat lul ik: al minstens een decennium) slaap ik uiterst beroerd, dus de overgang kan het niet zijn. Bij de jeuk krabde ik even achter mijn oor, want ook ik zag het verband toen ik vertelde dat ik de jeuk op mijn ledematen en borsten ook had gehad toen ik zwanger was. Hormonen zijn de satan. Ik dacht aan de ochtenden dat ik wakker werd en alles kraakte en piepte en ik uit bed kwam als een lijk dat nog opgewarmd moest worden. Daarover hield ik maar mijn mond. Ik dacht aan het constant moeten plassen en voelde de hitte door mijn blouse stuwen. Nee! Dit kon niet kloppen! Ik was ernstig ziek, dat moest wel, dat kon niet anders, dit was niet die vreselijke overgang van vruchtbare jonge vrouw naar onvruchtbaar permanentje met paarse kleurspoeling! Ik dacht aan het deel van mijn leven dat achter mij lag en toen aan de dorre winter in mijn verschiet en werd overmand door een lethargische spleen. Ik was zo’n vrouw geworden, zonder dat ik het aan had zien komen, mijn jonge geest had net gedaan of het niet zo was en zat nu opgesloten in het lijf van een middelbare vrouw. Ik stond op, liep naar de deur met gebogen hoofd en dacht toen fuck it.
Ik draaide me om mijn as en greep in mijn kruis, onderwijl ‘oeh’ schreeuwend. De dokter schoot in de lach en mijn spleen was voorbij. Moonwalkend verliet ik het pand.

Dan maar over the hill, mensen. Ik word de schrik van het bejaardentehuis later maar eerst geniet ik nog even van deze derde helft. Laat de opvliegers, de klotsoksels, de hangtieten en de rimpels maar komen. Deze jonge geest krijgen ze niet zo snel te pakken.