Gedachten

Ik vind het bijzonder hoe mijn gedachten worden beïnvloed door mijn uitzicht. Ten oosten van deze stad kun je bijna voorbij de horizon kijken, oneindig grasland, steppe en prairie met daarboven zoveel lucht dat je je afvraagt of die laatste met armpje drukken heeft gewonnen en tot het einde der dagen meer plek mag innemen. Vroeger leefden hier indianen en bizons, tegenwoordig bijna niemand, op een paar cowboys in enorme ranches na, tussen het grote niks. Deze leegte doet wat met mij, de wind die met straffe hand het graan en het gras geselt en zzzzzzsjjj schreeuwt, dagenlang alleen dat ene woord. Ik zou hier uren kunnen staan, langzaam om mijn as draaiend, al maakt dat voor mijn uitzicht niet uit, die is overal hetzelfde. Mijn gedachten worden voortgestuwd door die ongenadige wind, soms hard een richting op, vaker alle kanten tegelijk. Als je daar controle over wilt uitoefenen ben je hier verloren. De truc is het toe te laten, de wind te voelen en je gedachten te laten gaan. Ga maar, we komen weer thuis. Uiteindelijk komen we allemaal weer thuis. Misschien zou je ze willen bijsturen, als een schaapshond zijn kudde, drijven of hoeden naar een gewenste formatie, maar ik hou van me overgeven aan de weidsheid, geen gedachte is ooit af want de wind duldt geen volmaking.

Ten westen van deze stad zijn de bergen en de bossen in de bergen. Als je daar staat, gaan je gedachten niet met je op de loop. In deze bergen kan ik me juist concentreren. Ingeklemd tussen zoveel oud gesteente voel je je eerst misschien nietig en overrompeld, maar dan word je een jedi die leert zich te focussen op een enkele gedachte, 360 graden oerkrachtgeleiding, als stralen naar een middelpunt. Hier worden gedachten vervolmaakt, je geest getraind. Hier is geen ruimte voor associatie, voor masochistisch geselen. Hier wonen de zuivere gedachten.