Undateables

Mijn zoon en ik kijken samen naar het programma ‘Undateables’ op uitzending gemist. Vandaag zien we hoe een Turkse dame met autisme, een dove man met een zichtbare beperking en een jongen (geboren als meisje) met een licht verstandelijke beperking op zoek gaan naar iemand om verliefd op te worden. Vanaf de eerste minuut is mijn kind volledig gefascineerd. Ik op mijn beurt ben gefascineerd door zijn fascinatie. Hij is zichtbaar ontroerd, hij leeft erg mee met de naar liefde snakkende mensen op mijn laptop. Ik ben simpelweg verliefd als ik hem zo gadesla.

Ik merk op dat we blijkbaar allemaal hetzelfde willen, ik hoor de kandidaten immers zeggen dat ze iemand willen om tegenaan te praten, een arm als troost, knuffelen, dingen samen doen. Ik vermoed dat het voor mensen zonder beperking niet veel anders is. Ook die willen in ultimo iemand om mee op de bank te zitten, hoe suf dat misschien ook klinkt.
Het jongetje knikt instemmend. ‘Ja, natuurlijk hebben ze dat ook nodig. Ze praat misschien wat hard en is een beetje direct [hij heeft het over de dame met autisme], maar dat is ook maar bijzaak. Vanbinnen wil ze hetzelfde. Iemand die haar lief vindt en naar haar luistert.’ Ikzelf vind tegen iemand aan ouwehoeren ook fijner dan tegen een muur praten, dus knik ik instemmend.

We komen erachter dat de dame (ze heet Birsen) een hele lijst vol eisen heeft. De prins op het witte paard moet 1. Turk zijn 2. Weten wat autisme inhoudt 3. 1.80 meter zijn en 4. ‘Luchtverfrisser gebruiken na nummer 2.’ We lachen hard om nummer 4, maar ook hier geven we Birsen gelijk, er valt weinig tegenin te brengen. Ik merk op dat ik zo’n lijst weinig romantisch en wat apart vind maar mijn man, die thee komt brengen, zegt dat het niet zo vreemd is. Op datingsites is het niet veel anders. Hoe hij dat weet vraag ik maar niet. Mijn zoon heeft geen lijst, maar wil wel een blonde, lange vriendin. ‘Ah, precies niet zo als ik,’ zeg ik en hij knikt. ‘Toch ook een soort van lijstje.’ Hij frummelt wat met zijn mond en zegt dat ik stil moet zijn.

De jongen die als meisje werd geboren gaat op date: samen pottenbakken. Heel ongemakkelijk vind ik het eruitzien, maar zijn de meeste eerste dates dat niet? De jongen doet het goed, maakt complimentjes en raakt heel lief de schouder van het meisje aan. Je ziet ze elkaar leuk vinden. Mijn zoon zegt dat hij ze zo lief vindt, dat er een klik is tussen deze twee mensen. Het gaat er allemaal wat onbehouwen aan toe, maar wat maakt het uit? Deze twee gaan elkaar nog een keer zien volgens hem.

En dan de dove man die Bas heet. Een praatjesmaker, een echte charmeur, hij heeft van alledrie nog het grootste verlangen naar een vriendin. Daar komt ze. Ik vraag me af hoe ze dat gaan doen, praten. Zij spreekt geen gebarentaal en hij is nauwelijks te verstaan. Maar het lukt, wat een wonder, ze communiceren! Geen diepe gesprekken over Nietzsche of identiteitspolitiek, maar misschien is dat maar beter ook. De doventolk zit er voor de kat z’n kut bij, benen over elkaar, armen gekruist. Voor niks gekomen.
Ze wisselen nummers uit. ‘We hebben nog contact!’ En weg is ze.

Ik vraag me af of er ook undateablesafleveringen zijn waar de daters zo geil van elkaar werden dat ze gelijk naar het vierde honk doorsjeesden, reden, rolden of strompelden. Vast wel, maar die inspanningen worden vast niet uitgezonden.
Mijn kind onderbreekt mijn gedachten en zegt: ‘Vreemd dat ze het ‘Undateables’ noemen, mama. Deze mensen zijn toch net als wij?’ Even later zien we dat het programma per dit seizoen ‘Dateables’ heet.

En zo is het. Fuck het stigma, fuck die onzin. Met of zonder label, met of zonder spraak en met of zonder rolstoel: we willen allemaal genegenheid.