Thuis

Ze heeft een euthanasieverklaring laten opstellen, zorgvuldig nagelezen en getekend. Ze wil dat wij hem ook lezen en weten wanneer het moment van handelen daar is. Ze is manisch door de medicijnen, praat aan een stuk door over haar leven, drinkt water met ijs om haar slijmvliezen te sparen. Ze is 20 kilo afgevallen, weegt net zoveel als toen ze 18 was, we maken grapjes over dat ze nu eindelijk slank is, ze draagt jurken uit lang vervlogen tijden omdat al het andere te groot is. Ze is thuis. Eindelijk is ze thuis, weg uit het ziekenhuis, geen slangen meer, geen chemo, geen immunostherapie, geen levensverlengende zaken die haar alleen maar zieker maken.

Ze is thuis om te sterven en zegt dat we positief moeten zijn en we knikken over onze tranen heen.