Tsaar Vlada

Vlada is koning, keizer, admiraal. Hij is het allemaal, oppermachtiger met het voortschrijden der tijd en elke dag voelt het of hij groeit. Niet alleen zijn ego, zo groot dat het bijna niet is te bevatten, zelfs uit zijn borstkas zou spatten als dat kon; het voelt ook alsof zijn lichaam groeit, zelfs zijn ingewanden voelen hem met de dag zwaarder en machtiger aan.

De overtreffende trap van oppermachtig is oppermachtigst en hij is daar bijna, zoiets voel je.

Dan is hij Tsaar Vlada, de Grote Vladimir Vladimirovitsj en is zijn meesterwerk, waar hij al sinds het jaar 2000 aan werkt, compleet. Tot die tijd deelt de bijna-Tsaar bevelen uit. Speelt hij stoelendans met de trekpop Anatoljevitsj Medvedev, een useful idiot, laat hij onwelgevalligen muilkorven en verdwijnen en laat hij zich, als meditatie-oefening op stressvolle momenten, verleiden tot een potje zelfverrijking. Zijn nieuwste speeltje is het groene spul, door vriend en vijand liefkozend ‘zeljonka’ genoemd.

Zeljonka is als jodium, je maakt er wonden mee schoon. Het fantastische aan het groene spul is echter dat het ook echt een desinfectant is: het ruimt bacteriƫn op. Korsten der aarde, vuiligheid en vuilnis worden met een beetje mazzel blind, verdwijnen weer uit het zicht. Vlada Vladimirovitsj is verrukt. Het was alweer even geleden dat iets hem zo blij maakte als dit ontsmettingsmiddel. Een ferme flets in het gezicht van een Mohikaan en je kan er welhaast op rekenen dat het laatste beetje weerstand gebroken wordt en zo komt de tsarenkroon nog weer een beetje dichterbij. Nu Brexit is gelukt en aartsvijand Amerika aan zijn eigen vuilnis tenonder lijkt te gaan, is het vanaf nu vooral achterover leunen en zegeningen tellen.
En dat doet hij. Vlada Vladimirovitsj Poetin wrijft zijn zegelring op met spuug en ziet dat het goed is.