Patjepeeër in de polder

Wim van Limpt. Tot vandaag had ik nog nooit van dit manspersoon gehoord, maar vanochtend tijdens mijn koffie- en social mediaritueel nam ik dan toch kennis van hem. Ik kan niet zeggen dat ik het een genoegen vond. Wim is directeur van Buma/Stemra, de toko die voor de belangen van muzikanten cs opkomt, maar vooral in het nieuws komt door het opleggen van kleinzielige boetes aan mensen die eens een muziekje draaien op een schuurfeest en daar dan niet braaf centjes voor afgedragen hebben aan de club van Wim. Centjes die dan door Buma/Stemra weer worden uitbetaald aan al die hongerlijdende en misdeelde artiesten. Uitbetaald zouden moeten worden, kunnen we inmiddels wel stellen, want ome Wim neemt het niet zo nauw met onderscheid maken tussen zijn eigen creditcard en die van zijn werkgever Buma/Stemra. Misschien denkt hij, omdat hij directeur van de club is, dat hij ook eigenaar is van al die pecunia maar ik geloof er niks van. Wim is dan misschien een lul, Wim is niet dom.
Geld dat naar Wims megalomane ikje gaat kan niet naar de hardwerkende artiest gaan en dus is Wim een beetje een stoute jongen, een soortement omgekeerde Robin Hood die van de armen steelt om de rijken te helpen. In dit geval dan toch vooral zichzelf.

Onze grote vriend Wim is nog maar een jaar directeur, maar heeft inmiddels vele genoegzame etentjes genoten en dure buitenlanden en hotelkamers op kosten van Buma bezocht en heeft zich, omdat hij het waard is, een peperduur abonnement op een exclusieve golfclub a raison de 42.500 euro getrakteerd. Ik heb nog nooit zoveel in een jaar verdiend, ook niet in tien jaar trouwens, en vraag me af waarom een beetje tegen een balletje slaan met een harde stok bijna een halve ton moet kosten, maar goed, mijn idee van mezelf ergens op trakteren omdat ik het waard ben is een kroket van de Febo of een gezichtsmasker van de Kruidvat. Verschil moet er wezen, daar doe ik niet moeilijk over. Not all animals are equal. De een is een arme schrijver die eucalyptusolie in bad gooit om toch een beetje dat saunagevoel te hebben, de ander vliegt op kosten van de zaak naar verre oorden omdat hij een belangrijk man is en directeur bovendien. Talent komt immers boven drijven, niet waar?

Wat schetste echter mijn verbazing? Wim zit nog niet zo lang bij Buma/Stemra en ‘kan nog niet zelfstandig functioneren,’ aldus de Volkskrant van vandaag. Hij wordt nog steeds extern ondersteund en dit alles heeft de artiestenclub al vele tonnen euro’s gekost. Ik mag niet oordelen, maar deed het toch maar: wat ben je voor volslagen ongeschikte lul dat je ergens komt werken en geen idee hebt hoe je die klus moet klaren en dan voor tonnen aan hulp nodig hebt om je werk te kunnen uitvoeren, maar meent dat het desalniettemin gepast is om geld dat niet van jou is uit te geven aan een nieuw kantoor en dat fraaie golfabonnement.

Wim van Limpt: weer zo’n ongeschikte patjepeeër die meent dat ie ergens recht op heeft. Dat het hem toekomt. Een van de honderden topbestuurlijke graaiers vol dédain naar de gewone man en vrouw, wie dat zijn weet ik inmiddels ook niet meer maar dat is een ander betoog, lid van die heersende elite in de Gouden koets met een glimlach en een zwaaiend handje van boven en een dikke middelvinger uit het zicht van het plebs waar over wordt geregeerd.