Melania

Melania

Altijd wars van hoe het hoort, ikke. Nooit gewoon eens aanpassen en anderen voor mij laten denken. Denken doe ik sowieso veel te veel, het is vermoeiend, maar het is alles wat ik heb. Wat ik eigenlijk zeggen wil is dat ik niet veel op heb met dress codes, als er ergens om galajurken wordt gevraagd wil ik het liefst in een ongewassen spijkerbroek met stijf kruis aan komen kakken. In plaats van een charmant kapsel mijn Ronja de Roversdochterhoofd opzetten. Peuterpuber ben ik, op het tragische af. En elke keer weer verbaasd zijn dat ik zo weinig aansluiting vind bij de mensen, dat ze me links laten liggen, raar aankijken, elke keer weer opnieuw de behoefte voelen mezelf te willen zijn en dat het dan oké is, ook al ga ik hinkelend over straat of zing ik prrtaliieloe en toch zo gevoelig als een naaktslak, ikke. Rare jongens, die Bronja.

Waar was ik. Dresscode. Het moet niet uitmaken wat iemand draagt, vind ik, maar blijkbaar geldt dat dan alleen voor mezelf want ik zag net een foto van Melania Trump in Houston. Donald Trump ernaast, breed lachend en zwaaiend naar duizenden onzichtbare fans, schijnbaar als een kind zo blij met deze ramp en de bijbehorende photo-opps. Melania die naaldhakken van minstens 10 centimeter draagt, een zwart pakje en een casual bomberjack, nee niet van de H&m, dat zou jij vast ook niet doen als je ineens ontdekte dat je goud kon poepen. Een suave zonnebril, fantastisch gecoiffeerd haar, geen sprietje te bekennen.

Ongeschikt, was mijn eerste gedachte. En gelijk erachteraan: Ongeschikt? Waarom? Nou, je bezoekt een gebied waar de hemel los ging op de aarde, waar duizenden mensen dakloos werden (en worden! Terwijl jij in airforce 1 je pannenkoek krijgt bijgewerkt, houdt een oude man zich vast aan een tafel uit angst meegespoeld te worden door het wassende water, terwijl jij bevallig met je wimpers knippert zit een heel gezin op het dak van hun huis te wachten op hulp), en jij kiest een kledingsetje uit waar je figuur goed in uitkomt, misschien ging je nog even naar de meegebrachte kapper tijdens de vlucht. Imago is alles, weet je wel.

Ik doe mijn ogen even dicht en probeer mijn veroordelende vermogen uit te schakelen. Niks zo lelijk als dat. Ze staan daar wel, namelijk. Ze bezoeken de plek! En dan die lelijke stem des oordeels weer: maar wat een verschrikkelijke mensen zijn het dat ze deze ramp gebruiken om er zelf beter van te worden. En dan die andere stem weer die zegt: doen ze dat niet allemaal? Die Macron met zijn duizenden euro’s aan make-up en Obama en zijn vrouw die zo ontspannen en zo gewoon leken te zijn gebleven onder al die aandacht, helemaal zichzelf op dat soort momenten? Hoeveel tijd en moeite staken zij in dat uiterlijk en die houding? Hoeveel cursussen ‘hoe manipuleer ik het volk?’ en ‘lichaamstaal voor gevorderden ‘ gingen daar erdoor? Hoeveel uren stond Mark Rutte voor de spiegel zijn Bassiegrijns te oefenen? En dan onze opperjosti en zijn juntabruid die zwaaiend met hun knuistjes onze eigen toekomstige watersnoodramp bezoeken? Of ontspannen lachen naar de persmuskieten tijdens hun skivakantie in Lech?

Zijn ze niet allemaal hetzelfde en weet de een het misschien wat natuurlijker te verpakken, die machtswellustige behoefte boven het gepeupel te staan?

Ik zal het nooit weten ben ik bang, maar ik heb zo mijn voorkeur. Liever iemand die minder opzichtig zijn of haar rijkdom flasht dan een opzichige pauw, liever iemand die een arm om een schouder slaat van een getroffene in een rampgebied dan een man die zijn eigen glimlach bewondert in de 1000 euro kostende zonnebril van zijn vrouw. Laat ik me dan bewust voor de gek houden? Misschien wel.

Een ding is duidelijk: het is maar goed dat ik niet voor het diplomatenklasje koos, destijds. Ik zou de slechtste hoge ambtenaar/politicus/enz ooit zijn, ikke.