De man die met z’n poten aan me had gezeten

Ik zat te wachten tot de uitzending zou beginnen. Ik was wat zenuwachtig omdat het onbekend terrein was, mijn eerste radio-interview!, maar voelde me vooral onzeker omdat ik schrijver ben, geen entertainer. Laat mij maar schrijven. Mijn woorden wegen. Ik ben geen prater en als ik wel praat kun je er vanuit gaan dat er een monoloog volgt die zolang duurt dat je liever had gehad dat ik zweeg. Afijn, gespannen voor wat komen zou, verder niks bijzonders. Mijn boek was net een dag uit, dit interview markeerde het begin van een lange reeks publiciteit. Verloren Taal was uitgevlogen, ik hoopte dat het mensen zou raken, ontroeren, iets met ze zou doen. Maar eerst die mensen bereiken. Vandaar dit interview.

Ik wachtte tot ik geroepen zou worden. De man achter de balie draaide zachtjes André Hazes en links lag de parkeerplaats van het Mediapark er verlaten en troosteloos bij. Mijn telefoon bliepte, ik was vergeten hem uit te zetten. Ik draaide hem om en fronste mijn wenkbrauwen. Ik had een bericht van een onbekende in mijn overige inbox op facebook, zei het schermpje. Ik kon beter de telefoon wegleggen, concentreren op wat komen zou, maar dat deed ik natuurlijk niet. Ik opende het bericht en las dat iemand op dat moment aan mij dacht en mij succes wenste met het interview. Hij noemde me Skip.
Die iemand was iemand die mijn vertrouwen had beschaamd lang geleden. Die iemand was iemand die seks met mij had gehad zonder dat ik hem daarvoor toestemming had gegeven. Die iemand was de man die met zijn poten aan me had gezeten nadat een ander iemand mij tijdens het uitgaan had gedrogeerd en ik op handen en knieën naar zijn huis was gekropen om op zijn bank te mogen slapen en me veilig te wanen in zijn nabijheid. Die iemand had die hulpvraag uitgelegd als verzoek tot penetratie. Die iemand had heel opportunistisch gedacht dat je kansen die je in je schoot worden geworpen moest grijpen. Ik weet niet wat die iemand dacht, misschien dacht hij wel niet, maar doen deed hij wel.
Ik staarde naar het berichtje en voelde het bloed achter mijn slapen stuwen. Die vuile rat, die iemand; ik had 22 jaar zijn aanwezigheid op deze aarde genegeerd, zijn daad verzwegen en hij meende doodleuk dat nu het moment was om mij hierop attent te maken? Ik slikte een paar keer en verwijderde het bericht.

Je krijgt mij er niet onder, iemand. Nooit, dacht ik toen ik in het programma verwelkomd werd. Ik bakte er weinig van, van dat interview. Ik zal waarschijnlijk nooit meer ergens gevraagd worden, dacht ik op de lange reis terug. Maar mij krijg je er niet onder. En ik ben een schrijver. Geen prater. Dat dacht ik ook. Maar hoe meer je oefent, hoe beter je wordt, dacht ik toen ik thuis in bed stapte. En mij krijg je er niet onder.

Een gedachte over “De man die met z’n poten aan me had gezeten

  1. Pingback: Geraakt door ‘n blog op twitter | marjonvandervegt

Reacties zijn gesloten.